دلم می خواهد دوباره عاشق شوم و قلبم دوباره برای عشقی بریزد!
اما این بار هرگز از احساسم با او سخن نخواهم گفت... این بار هرگز نخواهم گفت که بی او نمی توانم زندگی کنم. هیچ گاه اعتراف نخواهم کرد که شب ها که خواب است، در فکر من بیدار نشسته است. هیچ وقت نخواهم گفت که هر چه بشود، با اویم... دلم برای هیاهوی عاشقی و دویدن های سر قرار تنگ شده است. برای هدیه های گاه و بیگاه، نامه های عاشقانه، پیام های سرشار از محبت و امید و انگیزه هایی که از وجودم فوران می کردند...
مرا چه شده است؟ چرا غمگینم؟ چرا نایی برای تلاش کردن در من نمانده است؟ این حق من نبود...
دلم می خواهد دوباره به دانشگاه بروم و دانشجویی باشم با همان سن و سال و شور و حال!
اما این بار دیگر هرگز به خاطر دیگری، از لحظات خوشم کم نخواهم کرد و هیچ گاه به جز خودم به شخص دیگری فکر نخواهم کرد. فقط خودم... دلم برای کلاس های عمومی و تخصصی و حل تمرین و امتحان تنگ شده...
دوست داشتم باز به دوران مدرسه باز می گشتم!
اما این بار به جای حرص خوردن های الکی سر درس صبح ها می رفتم با دوستانم بازی می کردم و موسیقی و خطاطی را ادامه می دادم و به خاطر درس همه چیز را تعطیل نمی کردم. دلم برای وسطی بازی کردن و اردو رفتن خیلی تنگ شده....
دلم می خواهد دوباره کودک باشم و برای این که موهای عروسکم بلند نمی شود غصه بخورم... برای این که او بزرگ نمی شود نگران باشم و همیشه برایش سهم شکلات و شیرینی در نظر بگیرم. دلم برای اسباب بازی هایم تنگ شده، برای اجاق گاز قرمزم، ماهیتابه زرد و قابلمه نارنجی....
اگه این بار کودک بشوم دیگر هرگز آرزو نخواهم کرد که خانوم بشوم، هیچ وقت دلم کفش زنانه نمی خواهد، دلم نمی خواهد به جای اسباب بازی با وسایل واقعی آشپزی کنم، دلم نمی خواهد بدون مامان خرید بروم و اصلا دلم نمی خواهد که بزرگ بشوم...
دریغ و صدحیف که تمامی این ها رویاهایی بیش نیستند... واقعیت تلخ تر از آن است که با چند لحظه خیال پردازی بتوان آن را فراموش کرد.
نکند دل دیگری او را اسیر کرده است
خندیدم و گفتم او فقط اسیر من است
تنها دقایقی چند تاخیر کرده است
گفتم امروز هوا سرد بوده است
شاید موعد قرار تغییر کرده است
خندید به سادگیم آیینه و گفت
احساس پاک تو را زنجیر کرده است
گفتم از عشق من چنین سخن مگوی
گفت خوابی , سالها دیر کرده است
در آیینه به خود نگاه می کنم , آه
عشق تو عجیب مرا پیر کرده است
راست گفت آیینه که منتظر نباش
او برای همیشه دیر کرده است …



ست ؛ ولی انگار باید بگویم خداحافظ .ای تمام آن چه دارای ام بودی در
این روزگار سخت ، خداحافظ . برایت زیباترین روزها و بی دغدغه ترین
لحظات را آرزومندم . امیدوارم لیاقتت را داشته باشد آن که اکنون دستان
گرم تو را در دست دارد . خداحافظ ای خاطره ی ماندگار و سنگی در
ذهن مشوش و یخی من . دلم نمی آید تمام کنم ، ولی مگر می شود
تا آخر دنیا نوشت و گفت ، وقتی خوانده نمی شوی و شنیده نمی
گردی / خدا حافظ تمام خاطره های قشنگ روزهای ساده گی





امروز...
با تو بودن یا نبودن فرقی ندارد...
... فقط سیگار باشد، یک خیابان و برگهای زرد
پاییزی...
من میروم تا دود کنم هستی ام را ...!!!


لهجه ی گل های نیلوفر صدا كردم.
تمام شب برای باطراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت
دعا كردم.
پس ازِ یك جستجوی نقره ای در كوچه های آبی
احساس تو را از بین گل هایی كه در تنهایی ام رویید
با حسرت جدا كردم
و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی دلم
حیران و سرگردان چشمانی ست رویایی
و من تنها برای دیدن زیبایی آن چشم تو را در دشتی
از تنهایی وحسرت رها كردم
همین بود آخرین حرفت و من بعد از عبور تلخ و
غمگینت حریم چشمهایم را به روی اشكی از جنس
غروب ساكت و نارنجی خورشید وا كردم
نمی دانم چرا رفتی؟
نمی دانم چرا ، شاید خطا كردم
و تو بی آن كه فكر غربت چشمان من باشی
نمی دانم كجا ، تا كی ، برای چه ،
ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می
بارید
نمی دانم چرا ؟ شاید به رسم و عادت پروانگی مان
باز برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا
كردم...!!.
دکتر مجتبی کاشانی استاد بزرگ مدیریت و شاعری خوش ذوق بود . حیف آنقدر نبودیم که محضر ایشان را به درستی درک کنیم ... عاشق بود و ماند و رفت ...
عشقبازی به همین آسانی است...
که گلی با چشمی
بلبلی با گوشی
رنگ زیبای خزان با روحی
نیش زنبور عسل با نوشی
کارهمواره باران با دشت
برف با قله کوه
رود با ریشه بید
باد با شاخه و برگ
ابر عابر با ماه
چشمه ای با آهو،برکه ای با مهتاب
و نسیمی با زلف
دو کبوتر با هم
وشب و روز و طبیعت با ما
عشقبازی به همین آسانی است...
شاعری با کلماتی شیرین
دست آرام و نوازش بخش بر روی سری
پرسشی از اشکی
وچراغ شب یلدای کسی با شمعی
و دل آرام و تسلا
و مسیحای کسی یا جمعی
عشقبازی به همین آسانی است...
که دلی را بخری
بفروشی مهری
شادمانی را حراج کنی
رنج ها را تخفیف دهی
مهربانی را ارزانی عالم بکنی
وبپیچی همه را لای حریر احساس
گره عشق به آنها بزنی
مشتری هایت را با خود ببری تا لبخند
عشقبازی به همین آسانی است...
هر که با پیش سلامی در اول صبح
هرکه با پوزش و پیغامی با رهگذری
هرکه با خواندن شعری کوتاه با لحن خوشی
نمک خنده بر چهره در لحظه کار
عرضه سالم کالای ارزان به همه
لقمه ی نان گوارایی از راه حلال
و خداحافظی شادی در آخر روز
و نگهداری یک خاطر خوش تا فردا
و رکوعی و سجودی با نیت شکر
عشقبازی به همین آسانی است...
همیشه ازاین روز میترسیدم
اما تو خود خوب میدانی که تنهایی من تمامی ندارد
و تو برای دل من آمدنی نیستی
و اینها همه خواب و خیال و رویایی بیش نبود
اگر قرار به آمدنی بود تا به امروز آمده بودی و پایانی بودی برای تمام شبهای بی کسی ام
روزهای سختی را پشت سرگذاشتم و پیش رو دارم
اما حال میدانم که دیگر كسی را ندارم که منتظرش بمانم و دنیا هرروز و هرشب به انتظار تو تمام شود
خسته ام خستهه

گه اون تيكه خجالتي كه از بچگي برام باقي مونده را كنار بزارم ميتونم بگم
سلامي بي بهانه به تنهاترين بهانه من براي زندگي
البته اگه بزاري نامه ام را شروع كنم !
فقط ازت 1 خواهش دارم عزيز من …
ميدونم خواهش هاي من برات مهم نيست
يعني ديگه خودم هم برات مهم نيستم همه براي تو شدن او ‼!
او يعني همون كه ديگه اسمش حك شده ي قلبت شده
لطفاً وسط حرفام يا براي تو حرفاي بي تفاوت دل تنهاي من قطع نكن
ازم ناراحت نشو نازنينم اما بهت حسوديم ميشه !
چون قلبم به جاي اينكه براي خودم بزنه اول براي تو به تپش در مياد .
آه… چقدر دلم ميخواست تو اينجا بودي… كنار من …
كنار كسي كه بهش مي گفتي سمانه ي من ! يادته ؟
مي گفتي نمي توني بدون من زنده باشي
اما الآن پيش اوني ، پيش كسي كه شونه هات شده جاي سر اون
چقدر دلم مي خواست طوري زندگي كنم كه همه بهش ميگن عجيب ‼
فقط به تو سلام كنم ، فقط با تو حرف بزنم
فقط به تو نگاه كنم ، فقط از تو چيز ياد بگيرم ، دسم فقط تو دساي تو باشه
فقط تو بهم بگي سمانه ، فقط سمانه ي تو باشم
بجاش تو هم فقط مال من باشي اما … اما حيف …
مرا سرد كردي از خودت ، كارات ، رفتارات
به جاي اينكه دلبسته بشم يخ بسته شدم آهاي مردم روي دلم پا نزاريد ليز مي خوريد !
هر چي فكر مي كنم نمي فهمم چي شد !
كاش هنوز بچه بوديم وقتي مي افتاديم سر زانوهامون زخم مي شد ، نه دلمون !
ديگه خسته شدم ميترسم از دنيا … آدماش …
از كاراشون و با اينكه نمي دونم شايد از تو ! اما بدون تو نمي تونم !
مي ترسم ، مي ترسم ! مي ترسم تو بري و زنده بمونم ! مي ترسم تو بري و غريب بشم !
خيلي خستم … اما ميدونم اگه الآن با تو حرف ميزدم ، خستگي از يادم ميرفت
ميدونم دوسم نداري ، باشه دوسم نداشته باش ، اما ساده نرووو !
من به همين بي اعتنايي ها ، ناز خريدن ها و سوختن و مردن راضيم تو هم راضي باش
با اينكه ميگي دوسم داري اما مي ترسم…مي ترسم
ميدونم نگاهت به اونه ! ميدونم دوسش داري !
ميدونم ديگه برات حواس نمونده ! همش را ميدونم اما…
بهش بگو چه جواهري هستي بگو چقدر خوبي !
نه اشتباه فكر نكن حرفام تعريف نيست ، تكليفه !
عزيزم چشاي مهربونت ناراحت شدند ! خواهشاً قطع نكن ، خودم رفع زحمت مي كنم
چه قدر سخته وقتي پشتت بهشه دونه هاي اشک گونه هاتو خيس کنه
اما مجبور باشي بخندي تا نفهمه هنوزم دوسش داري !
خيلي سخته که همه چيزت رو به خاطر يه نفر از دست بدي
اما اون بگه : ديگه نمي خوامت ...
باشه … ديگه خسته شدم … ميخوام برم … ديگه نسوزم…
دلم گرفته از اين روزها … عاشق بودم خسته شدم
دل بيا بريم از عشق ديگه چيزي نگيم
درد عشق كشيديم چر خدا به كسي چيزي نگيم
باورم نميشه چشمات بره مال ديگرون شه
با غريبه آشنا شه ، با غريبه مهربون شه
مواظب خودت باش فرمان رواي سرزمين قصه هامون ‼
ديگه حرفي نيست جز اينكه خداحافظي
نوعي سلام عجيب براي آغاز نامه بعديست كه هر وقت اراده كني ، مي نويسمش !
خداحافظ


ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید