تا کی به زجر این من دلخسته تن دهی ؟

آخر چه می شود دل خود را به من دهی ؟



چیزی ز حسن صورت تو کم نمی شود

من را به گوشه ای ز دیارت وطن دهی



بغضم ببین و اشک رخم را نظاره کن

بستم لب از سخن که تو داد سخن دهی



از جان در انتظار تو عمری نشسته ام

شاید بیایی و دل خود را به من دهی



زنجیر صبر خلق جهان می درد ز هم

موجی اگر به گیسوی شکن شکن دهی



کی می شود که پیک تو روزی رسد ز راه ؟

گوید بیا که بوسه بر آن خوش دهن دهی



سیل سرشک من منگر ساده ، گوش کن

فریاد می زند که به یک بوسه تن دهی